HYMN

Jeśli serce masz tak czułe, piękna cenisz każdy ślad,

To dlaczego tak bez żalu, mijasz zadeptany kwiat.

Jeśli kochasz wszelkie życie, i dobroci tyle masz,

Czy uronisz łzę choć skrycie, gdy umiera z wolna las.

Uczmy się od dziś, jak mądry jest liść

Jak mądre są pszczoły i zioła

I ćwiczmy nasz słuch, by poznać bez słów

Gdy pąk o ratunek woła.

 

Ratujmy nasz świat, od klęsk ludzkich plag,

Na ziemi w powietrzu i wodzie,

Stwórzmy bratni krąg, z czystych serc i rąk,

Pomóżmy bezbronnej przyrodzie.

Nie pozwólmy przyjaciele, aby w dymach błękit bladł,

By marniała żywa zieleń, żeby karlał miejski park.

Chrońmy każdy promień słońca, od nam daje życia ład,

Mały liść to nasz obrońca, dzięki niemu żyje świat.

Uczmy się od dziś, jak mądry jest liść

Jak mądre są pszczoły i zioła

I ćwiczmy nasz słuch, by poznać bez słów

Gdy pąk o ratunek woła.

 

Ratujmy nasz świat, od klęsk ludzkich plag,

Na ziemi w powietrzu i wodzie,

Stwórzmy bratni krąg, z czystych serc i rąk,

Pomóżmy bezbronnej przyrodzie.

Geneza szkoły

Publiczna Szkoła Podstawowa w Woli Kalinowskiej zaczęła funkcjonować od 1927 roku. Początkowo szkoła mieściła się w budynku prywatnym Jana Wawro i była jednoklasową, o jednym nauczycielu. Pod koniec 1931 r. szkoła uzyskała własny budynek, kiedy to miejscowy dom ludowy przystosowano na jej potrzeby. Nauczaniem objętych było 78 dzieci. Kierownikiem szkoły do 1936 r. był Franciszek Chyla. Edukacją dzieci w trudnych latach wojny i okupacji zajmowali się Stanach i Wilk.

 

Po wyzwoleniu szkoła funkcjonowała jako 5- oddziałowa o dwóch nauczycielach i była dalej szkołą niepełną. Nauka odbywała się we własnym budynku o jednej sali, w systemie dwu, a nawet trzyzmianowym, w klasach łączonych. W tym okresie w szkole w miesiącach zimowych prowadzono kursy dla analfabetów, odbywały się zebrania wiejskie oraz działała świetlica.

 

Taki stan dotrwał do 1953 r., kiedy to szkole podniesiono stopień organizacyjny, a jej „mury”opuściło 6 pierwszych absolwentów.Oddano do użytku drugą salę, których łączna powierzchnia wynosiła 74 m2. W szkole istniała biblioteka. W latach sześćdziesiątych działały organizacje: PCK, SU, SKO, ZHP, SFOS, Samorząd Uczniowski oraz kilka kół zainteresowań. Od 1956 r. zaczęto na sale lekcyjne wynajmować pomieszczenia w prywatnych budynkach miejscowych gospodarzy: Kurek, Szpik, Muzyk, później u Piwowarczyka. W latach 1957- 74 liczba uczniów w szkole wahała się w granicach 105 – 142.

 

W 1973 r. nasza szkoła stała się filią Zbiorczej Szkoły Gminnej zorganizowanej przy SP nr 1 w Sułoszowej. Szkole zmniejszono stopień organizacyjny, a z powodu malejącej liczby dzieci wstępujących do szkoły, w latach 1978 – 82 stosowano przemienny system przyjęć do klasy I.

 

Koncepcja budowy nowej szkoły zrodziła się pod koniec lat siedemdziesiątych. Mieszkańcy wsi podjęli starania w celu wykupu działki od p. Mosurka Henryka. W 1984r. zawiązano Społeczny Komitet Budowy Szkoły, którego przewodniczącymi zostali Staroń Wacław i Bednarz Józef. Szkole podniesiono stopień organizacyjny i powstała pełna 8 – klasowa szkoła. Budowa szkoły rozpoczęta w 1986 r. trwała niespełna dwa lata. Przekazanie nowego obiektu nastąpiło 12 listopada 1988 r. na 70 – lecie odzyskania niepodległości przez Polskę. To, że szkoła „stanęła” zawdzięczamy ówczesnej dyrektor szkoły – Pani Stach Zofii, SKBS oraz mieszkańcom wsi, którzy o szkołę usilnie zabiegali. Na miejscu starej szkoły, w latach 1993 – 95 miejscowa ludność wybudowała kaplicę.

 

20 maja 1996 r. szkoła otrzymała imię Profesora Władysława Szafera. Mottem szkoły stało się hasło „Przez poznanie i ochronę przyrody do jej ukochania”, a hymnem „Mądry liść” do słów Wojciecha Fiwka. Aby optymalnie wykorzystać budynek, w latach 1999 – 2001, dzięki staraniom wójta Gminy Sułoszowa – Stanisława Gorajczyka oraz dyrektor szkoły – Zofii Gałka, podjęto działania remontowo – adaptacyjne części pomieszczeń szkolnych, które przystosowano na potrzeby Młodzieżowego Schroniska Turystycznego oraz działalność Środowiskowego Domu Samopomocy dla osób niepełnosprawnych (pobyt dzienny). Schronisko dysponuje 70 miejscami noclegowymi, łazienkami, kuchnią z wyposażeniem, świetlicą z TV oraz miejscem pod czynną rekreację.

Dotychczasowi kierownicy i dyrektorzy szkoły

Franciszek Chyla (1929-36),

Dryńska Janina (1945-53),

Dulak Alicja (1953-54),

Dynamus Adam (1954-60),

Kafel Bronisław (1960-63),

Młgosiek Władysław (1963-65),

Piątek Bronisław (1965-67),

Marczewski Zygmunt (1967-69),

Stach Zofia (1969-94)

od 1994 do 2018  mgr Zofia Gałka

od 2018 do nadal mgr. Magdalena Szlachta

Kalendarium

1927

Zaczęła funkcjonować jednoklasowa Publiczna Szkoła Powszechna. Nauka prowadzona była w budynku prywatnym Jana Wawro przez jednego nauczyciela – Gubernatównę. Od 1929 r. uczy Franciszek Chyla.

1931

Szkoła uzyskuje własny budynek zaadoptowany z domu ludowego. Nauczaniem objętych było 78 dzieci w czteroklasowej,
niepełnej szkole. Nauka odbywała się w systemie zmianowym.

Okres wojny i okupacji

Nie zachowały się w archiwum szkolnym dokumenty. Dzieci nieregularnie uczęszczają do szkoły.
Nauczanie prowadzą dwie nauczycielki: Stanach i Wilk.

1945

Szkoła funkcjonuje jako pięcio-oddziałowa, niepełna. Nauka odbywa się we własnym, drewnianym budynku.
Uczniowie chcący ukończyć szkołę podstawową, dalszą naukę kontynuowali w Skale.

1953

Szkole podniesiono stopień organizacyjny. W tym roku szkołę opuszcza 6 pierwszych absolwentów.
Przy liczbie 100 uczniów, 4 oddziałach i nauce w klasach łączonych pracowało 4 nauczycieli.

1954

Dalsze zagospodarowywanie dodatkowych pomieszczeń w budynku dla potrzeb szkoły. Są już 3 sale lekcyjne.

1956

Na sale lekcyjne szkoła zaczyna wynajmować pomieszczenia u miejscowych gospodarzy (Kurek, Szpik, Muzyk, Piwowarczyk).

1957-1974

Liczba uczniów wzrasta i waha się w granicach 105-142. Rozdzielono oddziały łączone, jest 7 oddziałów, a nauka odbywa się w systemie dwuzmianowym.

1965/66

W szkole wydłużono naukę o 1 rok. Jest szkołą pełną, 8- klasową.

1973

Wprowadzenie Zbiorczych Szkół Gminnych. Szkole zmniejszono stopień organizacyjny i staje się ona punktem filialnym gminnej szkoły zorganizowanej przy SP nr 1 w Sułoszowej. Jednakże z uwagi na zły dojazd, uczniowie kontynuują dalszą naukę w Skale lub Sąspowie.

1978-1982

Z uwagi na małą liczbę uczniów, nauczanie odbywa się w klasach łączonych oraz stosuje się przemienny system przyjęć di klasy I. już wtedy rodzi się koncepcja budowy nowej szkoły. Miejscowa ludność za złożone pieniądze zakupuje działkę od Henryka Mosurka

1984

Zawiązanie Społecznego Komitetu Budowy Szkoły. Szkole podniesiono stopień organizacyjny. Znów staje się pełną, 8- klasową szkołą.

1986

Uroczyste wmurowanie aktu erekcyjnego pod budowę nowej szkoły nastąpiło 15 czerwca. Budowę szkoły podjęło Przedsiębiorstwo Budowlano- Montażowe Hut nr II w Częstochowie „MONTEX”.

1988

Oddanie do użytku nowego obiektu nastąpiło 12 listopada. Obowiązek szkolny realizowało wówczas 80 uczniów.

1993-1995

Na miejscu „starej” szkoły miejscowa ludność wybudowała kaplicę.

1994

Z dniem 1 stycznia nastąpiło przejęcie szkoły przez Gminę Sułoszowa.

1996

20 maja szkole nadano imię profesora Władysława Szafera. Mottem szkoły stały się słowa „Przez poznanie i ochronę przyrody do jej ukochania”, a hymnem „Mądry liść” do słów Wojciecha Fiwka.

2000

Naukę kończy 8 absolwentów ostatniego rocznika ośmioklasowej szkoły. Wprowadzono sześcioklasową szkołę podstawową. Szkołę opuszcza 14 pierwszych absolwentów sześcioklasowej podstawówki.

1999-2001

Adaptacja i przystosowanie części budynku szkoły na potrzeby Szkolnego Schroniska Młodzieżowego oraz Środowiskowego Domu Samopomocy.

2008

Powołanie Zespołu Placówek Oświatowych w Woli Kalinowskiej w skład którego wchodzi dotychczas funkcjonująca Publiczna Szkoła Podstawowa im. W. Szafera oraz Szkolne Schronisko Młodzieżowe.

 

2017 reforma struktury szkolnictwa przywracająca ośmioklasowy system w szkole podstawowej.

Dzień dzisiejszy

Szkoła funkcjonuje jako sześcioklasowa z oddziałem przedszkolnym. Nauka odbywa się w systemie jednozmianowym. Placówka jest szkołą obwodowa, ale chętnie przyjmuje uczniów spoza obwodu.

Patron szkoły

 

Światowej sławy botanik, paleobotanik i fitogeograf.

Wielki miłośnik i obrońca polskiej przyrody.

Znakomity nauczyciel i wychowawca młodzieży, której wpajał umiłowanie przyrody i nawyk dbania o jej ochronę.

Patron szkoły od 1996 r.

Święto Patrona obchodzone w naszej szkole corocznie 22 kwietnia,

Motto szkoły „Przez poznanie i ochronę przyrody do jej ukochania”.

 

    Władysław Szafer urodził się 23 lipca 1886 r. w Sosnowcu.
Wczesne dzieciństwo spędził w Mielcu, gdzie ukończył Szkołę Powszechną. Już od najmłodszych lat interesował się przyrodą, bardzo chętnie uczestniczył we wszystkich wycieczkach krajoznawczych, całymi dniami potrafił przesiadywać w gabinecie przyrodniczym szkoły.
Dalszą naukę kontynuuje w Gimnazjum w Rzeszowie, nadal rozwijając zainteresowania przyrodnicze. Nauki przyrodnicze studiował na
uniwersytetach w Wiedniu, Monachium i we Lwowie.

    Działalność naukową rozpoczął w 1908 r. jako asystent światowej sławy botanika, profesora Mariana Raciborskiego.
Pod jego kierunkiem pisze pracę doktorską i uzyskał tytuł doktora nauk przyrodniczych. W 1910 r. uzyskał tytuł doktora filozofii.
Następnie odbył studia uzupełniające z zakresu leśnictwa i gleboznawstwa w Wiedniu i Monachium. Pracował jako wykładowca botaniki leśnej w Wyższej Szkole lasowej we Lwowie. Podczas I wojny światowej służył jako podoficer w armii austriackiej. W 1918 r.
Władysław Szafer otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego Uniwersytetu Jagiellońskiego. Prowadził wykłady z paleobotaniki, florystyki oraz socjologii, geografii i systematyki roślin. W latach 1936-38 był rektorem UJ, pełnił tajną funkcję rektora również w czasie II wojny światowej.

    Władysław Szafer był członkiem PAU od 1920, a PAN od 1952 r. Był inicjatorem powstania Tymczasowej Komisji Ochrony Przyrody (1920) i pierwszym jego przewodniczącym. Przewodniczył również państwowej Radzie Ochrony Przyrody w latach 1926-1949. Był organizatorem i dyrektorem Instytutu Botaniki PAN (1953-1961), założycielem Zakładu Ochrony Przyrody PAN w Krakowie w 1952 r. (obecnie Instytutu Ochrony Przyrody PAN) oraz inicjatorem utworzenia Ligi Ochrony Przyrody w 1926 r.

    Profesor Szafer prowadził liczne badania naukowe w różnych dziedzinach nauk botanicznych, ale przede wszystkim rozwijał szeroka działalność w zakresie ochrony przyrody. Przyczynił się do powstania większości polskich parków narodowych, m.in. Białowieskiego, Pienińskiego,
Babiogórskiego, ojcowskiego i Tatrzańskiego oraz parków nadmorskich. Położył ogromne zasługi nie tylko dla rozwoju ochrony przyrody w Polsce,
ale i na świecie. Walczył o ochronę przyrody ojczystej piórem i słowem. Był prekursorem idei: „ochrona przyrody – ochrona człowieka”. W uznaniu zasług profesora Szafera dla idei międzynarodowej ochrony przyrody, jego nazwisko zostało umieszczone na liście honorowej Światowego Funduszu na Rzecz Dzikich Zwierząt (World Wildlife Fund).

    Władysław Szafer był założycielem i redaktorem czasopism Ochrona Przyrody (1920) i Chrońmy Przyrodę Ojczystą (1945). Był autorem map geobotanicznych Polski i Tatr oraz twórcą systematyki modrzewi Europy i Syberii. Opublikował około 700 prac, z czego 437 pozycji dotyczyło zagadnień związanych z ochroną przyrody. Był autorem około 70 prac naukowych, m.in. monografii Życie kwiatów (19270, współautorem wielotomowego wydania Flora Polski (tom 1-2, 1959),klucz Rośliny polskie (1924), dwutomowego dzieła „Szata roślinna Polski” (tom 1-2, 1959), Zarysu historii botaniki w Krakowie” (1964), dwutomowego dzieła Ochrona przyrody i jej zasobów (1965).

    W uznaniu ogromnego dorobku naukowego, profesor Władysław Szafer doczekał się licznych wyróżnień i nagród w kraju i za granicą.
Za całokształt pracy naukowej otrzymał nagrodę państwową I stopnia, był odznaczony Orderem Sztandaru Pracy I klasy, Krzyżem komandorskim i Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą, orderem odrodzenia Polski, Medalem Komisji Edukacji Narodowej.

    Profesor Władysław Szafer zmarł 16 listopada 1970 r. Spoczywa na cmentarzu Rakowickim w Krakowie. Zostawił po sobie wielkie dzieło swego życia, a mianowicie zdolną do działania organizację ochrony przyrody w Polsce. Swą postawą życiową dowiódł, jak bardzo bliski i drogi mu był ojczysty kraj, a nade wszystko, jak szczerze ukochał i chronił piękno otaczającej przyrody. Jego postawa, zaangażowanie i wielkie oddanie sprawie ochrony przyrody, winna być dla nas wzorem godnym naśladowania.